Nehir

Nehir
@Nehir_44
Son nefes havaya karışmadan...
Sevgilim Hayat
yüzüme bak ve yüzümü hırpala yüzümü değiştir, dağlı bir anlatım bırak sen her hafta oğlunu leğende yıkayan hayat yaban, diri memelerinden ısırmak dudaklarındaki tuzu dudaklarıma almak için çok oldu tepelere vurdum kendimi bulutlara karıştım ve karanlık kahvelerde tıraşı uzamış adamlardan huylarını öğrendim senin. mahmur bir tohumdan delikanlı bağrıma. ve hatırlıyorum lokavt vardı bezgin fabrika düdüklerinin dizlerine yatırılmış olan sabah senin kalbini kakışlardı tomarla muştuyu omuzlayarak genç adamlar polisin sevmediği genç adamlar sokaklarda patronları kudurtan gazeteler satarlardı. ey şehre başaklar: militan ruhlar ekleyen hayat! gün turuncu bir hayalet gibi yükseliyorken izmarit toplayan çocukların üstüne çekleri imzalanıyorken devlet katlarında faşizmin
Şiir
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ellerim kalem tutmaya başladığında Harfleri yazdığımda ilk defa O minicik ellerimle... Nereden bilebilirdim ki o zaman Aynı ellerin böyle kelimeler yazacağını Aynı masum yüreğin bu denli üzüleceğini.. Eğer bilseydim tüm bunları İstemezdim büyümeyi.
Aslında kimsenin dünyayı kurtardığı yok. Sadece bir gün kurtarabilme şansının kucaklarına düşuverme ihtimalini seviyor herkes.Ve nedense böyle şeyler hiç olmuyor. Biz sıradan insanların unutulacağı günler o kadar da uzak değil. Bir gün gelicek ve dünya üzerindeki kimse adımı hatırlamayacak.Yalnızca bir soy ağacında var olucak belki. Ve ben o gün gelene kadar başkalarının tanımlamalarıyla yaşamayı reddediyorum. Hayatta parmak uçlarımla değil ayaklarımı yere vura vura gezicem. Yolu tesadüfen benim yolumdan geçmiş birisi ayak izlerimi görsün istiycem. Sesim hep gür ve bana ait olucak. Çünkü seçim yapabiliyorum. En nihayetinde kendimi tanımladığım şeyi de ben seçiyorum. Ve şu noktadan sonra kim olduğumu en iyi ben biliyorum.
Hayat ve İnsan