"Aidiyet nerede olduğunla ilgili değildir. Aidiyet rahat olmaktır, özgür olmaktır. Evlere, insanlara hatta dünyalara bağlı değildir. Kendin olabilmenin getirdiği rahatlıktır, birilerine güvenle ihtiyaç duyabilmek ve onların da sana güvenle ihtiyaç duyabilmesidir."
"Bazen dünyanın baştan aşağı kötü bir yer olduğunu düşünüyorum," dedi. "Kötü şeyler yapan kötü insanlarla dolu. Ve kazanan hep onlar oluyorlar, öyle ya da böyle... Kötü insanlar tüm o aptalca isteklerine ulaşıyorlar, güç ve para gibi. Gerçek şeyler isteyen iyi insanları da mahrum ediyorlar. Güvende olmak gibi, aile gibi..."
İnsanlar niçin böyle yaşıyorlardı? Niçin bazıları iyi bazıları kötüydü? Niye bazıları mutlu, bazıları mutsuz? Niye bazılarından herkes korkar da bazılarından kimse korkmaz? Niye bazılarının çocukları var, bazılarının yok? Niye bazıları başkalarına maaş verdirmeyebiliyor? Besbelli, en iyi durumda olanlar en çok aylık alanlardı.
"Asıl mesele bu işte," diyor, "peygamberlerin kendi de bilmez peygamber olduğunu, o da ötekiler gibi insandır. Yalnız haydutlar haydut olduklarını bilirler."