Solğun çiçəklərdən sonra bu əsəri oxumaq sevginin varlığına birazda ümid oldu deməy olar.Hər nə qədər əsərin adı Vəfalı Səriyyədə olsa Rüstəmdə öz sevgisi üçün sonadək mübarizə aparan igid oldu desəy tam yeridi.Hər səhifəsini oxuduğda Məhərrəmin atasına dediyi əbəs sözlərin yerinə başqa cür köməyi dəysin istəyirdim ki,oda sonda oldu.Bu kimi hadisələrin yanında cəhalətdə yenə əsas məsələlərin qaynağı idi.Din adı altında çıxarılan oyunlar müsəlmanlığın özünədə xələldir.Yazıldığı dövrü nəzərə alsaq bəlkədə normal saymaq olardı.)Bu qədər..Kaş hər sevən hər bir vəziyyətdə bir-birinə belə sahib çıxmağı bacara onda sonda
göz yaşı içində gülüş olar…))