Bakmayın siz cenaze evine taziyeye gelenlerin ağlamasına. Cenaze sahibi sanır ki her ağlayan onun ölüsüne ağlıyor. Aslında herkes içindeki ölüye ağlıyor. Orası tam da matemle dolan yüreklerin içini boşaltmaya yarayan hüzün evidir de ondan ağlaşırlar.
“Uğruna her şey değer diye sevdiğin birisi kahrolacağını bile bile sevmediğin davranışları yapmakta inat ediyorsa o insana asla kendini ve hayatını adama”
Seslen bana kuytulardan, yüreğimde güz sürgünleri. Seni sana yazarken kör karanlıklarda, söz aklımın ucunda, hasret kalemin ucunda, savur hoyrat rüzgarlara sevda hülyalarımı, bir ıslık gibi kaybolsun boşlukta.