Nrsnrdm

Sürüklenme
#k: Okunmuyor, bu günlerde bu kitap okunmuyor. Çok zorladım kendimi. İki üç kez bırakıp geri aldım. Aslında yarıladım da. Ama sonra bu sabah , “ Bırak artık zorlamayı” dedim. “ Kitabın anlatımında birşey yok. Biraz dolambaçlı, parça parça anlatıyor ki sonuna ulaşabilirsen, olayları sen birleştir diye.:) Evet, Latife Tekin böyle yazıyor, tamam, onun da tarzı bu. Manves City’i çabucak okudun, sevdin de. Gerçi ona da ilk başlarda pek ısınamadın ama, bir süre sonra yolu buldun.. “Bu bir süre bu kitap için ne kadar olur bilinmez ama... “Evet evet en iyisi bırakıp başka bir kitaba geçmek.
Reklam
Bir At Bara Girmiş
David Grossman’ı bu kitabıyla tanımış oldum. Devamı gelecek gibi görünüyor. Okumaya başladığımda sarmayacağını düşündüm. Ama kitap sayfaları kendiliğinden açıldı sürekli. Araya gözyaşlarım girdi, okumama engel olmaya çalıştı...Bir komedyen, sahnede nasıl görüldüğünü sonradan kendisine anlatması için çağırdığı çocukluk arkadaşı bir hakim, izleyiciler arasında onu çocukluğunda tanıyan bir kadın ve gülmeye gelmiş seyirciler.. Komedyenin doğum günü o gün. Konuşma başlar, doğum anları, annesi, babası, çocukluğu...Bu anılar ne yazık ki güldürmez seyirciyi hatta öfkelendirir. Çünkü onlar gülmek için para vermişlerdir. Bir çoğu söylenerek terkeder ortamı. Okur olarak sen terk edemezsin ve hatta kitaba daha sıkı sarılırsın. Sahnedeki çocuğun (artık komedyenin yerini çocuk almıştır senin gözünde) anlattıklarından yüreğin sıkışsa da, onun hafiflemesi için sonuna kadar dinlemeliyim diyorsun. Neyse ki O anlatmayı sürdürüyor ısrarla. Kendini masaya yatırmışken; arkadaşının da kendisiyle yüzleşmesine, o günlerde yaptıklarını sorgulamasına...Hatta okuyucunun da kendisiyle yüzleşmesine neden olur. Gece biter herkes ayrılır ortamdan. Yalnız sen kalmışsındır,elinde kitabın son sayfası ve o sayfada çocuğun kafanda çizdiğin hayali görüntüsü Bir At Bara Girmiş