Herkesin zihninde bir evi var, tüm yaşamı boyunca maruz kaldıklarıyla inşaa ettiği. Dünya’ya o evin penceresinden bakıyor, herkesin manzarasını kendi manzarası gibi sanıyor ve herkesin evinin duvarlarının aynı malzemeden yapıldığına inanıyor.
En güzel ev, en güzel manzara benim dedikçe ve başka bir eve misafir olmayı, biraz da onun penceresinden dünyaya bakmayı reddettikçe sohbetler de zorlaşıyor işte. Bence insanlıkta en güncel sorunumuz bu. Kendi evini yeterli ve en doğru bulmak, sorgulamamak ya da sorgulamaktan bihaber olmak…
Bu aralar sohbetler diyalog değil monolog tadında geçiyor 🫠