Kadınların düştüğü o klasik hataya düşmüş, bir adamın söylediği ya da yaptığı her şeyi görmezden gelerek içimdeki ısrarcı davul sesini dinlemeyi tercih etmiştim: Benimle farklı olacak...
Ama dünyaya sunmayı seçtiğiniz kişilik ile içinizdekinin çok farklı olabileceğini biliyordum. Kederim, insanı anlam vermenin mümkün olmadığı şekillerde davranmaya itebileceğini biliyordum.
Bu dünyada hiç kimsenin beni onun gibi anlamadığını ve asla anlamayacağını hissettiğimi ona nasıl anlatabilirdim? Onu kaybetmenin benim için içimdeki bir kurşun deliği gibi acı dolu, devamlı bir hatırlatıcı olduğunu, asla dolduramayacağım bir boşluğu taşıdığımı nasıl anlayabilirdi?
Birlikte geçirdiğimiz o kısa ayların her konudaki hissimi değiştirdiğini nasıl anlatacaktım? Tepetaklak ettiği dünyamın o olmadan hiçbir anlam ifade etmediğini anlayabilecekler miydi?