Çocuklar öldükçe nevrim dönüyor. Hiçbir ideoloji veya planlanan hedef bir insanın ölmesini gerektirecek kadar değerli değildir. Benim öfkem, isyanım, sinirim toplumun belli bir halinden geliyor. Deli değilim ki kendi kendime öfkeleneyim. Bir şairin toplumun yaşadığı sorunlardan etkilenmemesi mümkün mü?