Bütün vedalar zordur. Bütün kopuşlar öyle. Bazen olmayacak şeylere alışırız. Tutunmaya çalışırız. Sonra bir yerde omuzlarımız düşer, beceremeyeceğimizi anlarız.
Kızgındım. Kırgındım diyelim ya da. İnsan niye kızsın ki zaten kırılmadığı şeye? Ama işte uzatmanın alemi yok. Özlem öfkeden güçlüyse onun sesini dinlemek lazım.