Bu yazdıklarım ne bir masal ne bir hikaye ne bir roman... Yazdıklarım birebir yaşanilandan. Akşam uyumaya giderken kurulan hayallerin sabah 4: 17 sularında bomba gibi patlayıp ölümü saniyeler içinde hissettiğin ve salisler içinde de ölümden kurtulduğun bir hayata gözlerini açmak... Bence duygularla tarif edilemez bir şey bu yaşanan. Sözün bittiği yer ölen birisinin ardından söylenmezmiş. Bunu anladım. Asıl sözün borçla harçla zorluklarla sahip olduğun evi dışardan seyredip hadi şimdi düzelecek herşey dediğinde bir artçının tekrar gelmesi ve sağlam kalan bir kaç parçayı daha düşürmesinden sonra söylenirmiş. Asıl bu söz; için kan ağlarken çocuğun "korkuyorum anne"dediği zaman korkmasın diye geriye kalan birkaç parça legoyla onu oylarken söylenir bu söz. Asıl bu söz tam umutlanacakken geçen cenaze arabalarinin siren sesini duyduğunda ölümün hala kapıda olduğunu hissettiğin an söylenirmiş. Kitaplar benim her şeyim. Uzun süre kitap okuyamam galiba ne okursam yaşadıklarımı bastiracağini sanmıyorum. Tek bir tavsiye yarını 1 saniyelik sallantıda yok olup mahvolabileceğini düşünerek yaşa...