Hepimiz başkalarına iyilik kondurmayı severiz, çünkü hepimiz de kendi kelemizden korkarız. İyimserliğin temeli katıksız korkudur. Bize yarari dokunabilecek erdemleri komşumuzda görebildiğimiz için kendimize yüce gönüllü sanırız. Hesabımızdan daha çok para çekebilelim diye bankacıyı överiz, elini cebimize atmasın diye yol kesen haydut‘a iyi yönler buluruz soyledigim her şeyde ciddiydim. İyimserliği son derece hor görürüm ben.
Tarihin ölmüş aşkları bizim gülüşlerimizi duysunlar da hüzünlensinler istiyorum. Bizim ateşimizden bir soluk onların toprağına can versin, küllerini uyandırıp acı çektirsin istiyorum. Ulu tanrım, ona nasıl tapıyorum bilsen, Harry!
Olağan insanlar hayal gücümüzü etkileyemezler. Çağlar’ıyla sınırlıdırler. Onları kalıplarından çekip çıkaracak hiçbir büyüğü yoktur. Şapkaları gibi kafalarının içini de ezbere biliriz. Kolayca bulabiliriz onları. Hiçbirinde gizem yoktur. Sabahları parkta ata binerler, öğleden sonra çay partilerinde gevezelik ederler. Gülüşleri klişeleşmiş davranışları Moda’ya uydurulmuştur.