İnsanlar "uzaq faciələrə" əllərindən bir şey gəlmədiyinə görə göz yumurlar, yaxındakına isə qorxub əl uzatmırlar. İnsanların çoxu hiss edir, amma hərəkət etmir. "Dərdinə şərikəm",- deyir, amma baş verənləri asanlıqla da unudur. Məncə, bu belə olmamalıdır.
Bilmədiyin hissləri anlamaq insanın əhvalını həmişə yaxşı eləmir. Hisslər heç də asan məsələ deyil. Birdən-birə dünya gözündə tamamilə dəyişiləcək. Ən xırda şeylər belə səni kəskin silah kimi yaralayacaq. Adi bir üz ifadəsi, bir söz belə səni sancacaq. Yol kənarındakı daşlara bir bax! Heç bir şey hiss etmirlər, amma həmişə əzilirlər. İnsanlar onları tapdalayırlar, daşlar isə bundan bixəbərdirlər. Əgər bilsəydilər ki, hər gün, özü də dəfələrlə tapdalanırlar, təpiklənirlər, əzilirlər, yumalanırlar, aşınırlar, görəsən, halları necə olardı?