Duygu ÇağlaR Gizli
@Nichoel
Başka Bir Doğum Hikayesi kitabının yazarı
Şu anda okuduğu kitap
"Ve siz portakalı uzun uzun soyar, başucuma koyardınız."
Didem Madak
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Nereye Gidiyoruz Baba?
Bazen bir kitap elinize sadece sayfalardan ibaret olarak geçmez. Bazen bir kitap, bir yürekle, bir gözyaşıyla, bir suskunlukla gelir. Jean-Louis Fournier’in “Nereye Gidiyoruz Baba?” adlı kitabı işte tam da böyle bir kitap.
Bu kitap, hayatın en kırılgan yerinden sesleniyor: Bir babanın engelli iki oğluyla olan yaşamından. Sert, sade ama derin… Gülümsemenin içinden acı sızıyor; çünkü bazen hayatta ağlamak için kelimelere değil, kelimesizliğe ihtiyaç duyulur. Fournier, kelimeleri seçerken bizi yaralamıyor ama saklamıyor da. Gerçekle yüzleştiriyor. Utana sıkıla düşündüğümüz, belki de hiç düşünmek istemediğimiz o soruları usulca koyuyor önümüze.
Kitap boyunca bir babanın çaresizliğiyle, suçu kendine yıkmasıyla, çocuklarını severken onları anlamakta tökezlemesiyle karşılaşıyoruz. “Nereye gidiyoruz baba?” sorusu sadece çocukların değil, aslında hayatın tam ortasında bir babanın da yanıtını bilmediği bir soru haline geliyor. Cevabı yok. Ama yolculuğun kendisi zaten her şeyi anlatıyor.
Bu kitap, hiçbir şeyi romantize etmiyor. Engelli çocuklara sahip olmanın ‘öğretici’ bir deneyim olduğundan falan bahsetmiyor. Süslü cümleler kurmuyor. Acının adı acı. Kayıp, gerçekten kayıp. Ve en çok da utanma hissiyle kuşatılmış bir sevgiyi anlatıyor. İşte bu yüzden çok kıymetli, çok gerçek.
“Nereye Gidiyoruz Baba?” belki de cevabı olmayan bir kitap. Ama bir sorunun ağırlığını yüreğimize bırakarak, bizi biraz daha insan yapan bir kitap. Gözyaşı değil sadece, empatiyle okunması gereken bir ağıt.
[Bazı kitaplar kalbe değil, doğrudan boğaza oturur…
Bu kitap da onlardan biri.
Engelli iki oğlunu büyüten bir babanın iç sesiyle yazılmış, sert ama samimi, dokunaklı ama gösterişsiz bir metin. Her satırıyla insanın içini burkan ama asla acındırmayan bir baba anlatısı…
“Nereye gidiyoruz baba?” diye
Anormal bir çocuğun pek de eğlenceli bir hayatı yoktur. Her şey en başından kötü başlar.
Gözlerini ilk açtığında, beşiğinin üzerine eğilmiş, ona bakan iki mahvolmuş yüz görür. Baba ve anne. Şunu düşünmektedirler: “Bunu biz mi yaptık?” Pek de gururlu değildirler.
Bazen sorumluluğu birbirlerine atarak ağız dalaşına girerler. Soyağaçlarında bir yerlerde saklanmış alkolik bir büyük büyük baba ya da yaşlı bir amca arar bulurlar.
Bazen de ayrılırlar."
