Ve vicdan azabı kapatma tuşu olmayan duygulardan biriydi. Bazen insanların otelden çıkış yapması gibi hayattan çıkış yapma ihtiyacı duyardım.İmzalamam gereken yeri imzalayıp anahtarı yaşadığım hayata geri vermek ve yeni bir yer bulmak isterdim. Güvenli bir yer. Ama belki de kalmaya değer bir şey vardı hâlâ.
Dünya dönmeye devam ediyor, o zamanı geri alabilmeyi ne kadar isterse istesin yıllar geçiyordu. Sık sık merak ettiği bir şey vardı: İnsanlar anı yaşamayı neden ancak an geçip gittikten sonra fark ederlerdi?
Hayat, piyonların vezir olabildiği bir oyundu ama herkes bu oyunu oynamayı bilmezdi. Doğru hamleleri yapmayı öğrenemeyen insanlar hayatları boyunca piyon olarak kalırlardı.Bu daha başlangıçtı. Henüz kimse kartlarını oynamıştı çünkü kartların dağıtıldığını bilmiyorlardı.