Yolculuk yapmayana mutluluk yoktur Rohita!
Toplumun içinde kalınca
İnsanların en iyisi bile yolunu yitirir.
Düş yollara.
Gezginin ayaklarında çiçekler açar,
Ruhu gelişir, meyveler verir.
Kusurları yolculuğun zahmetiyle törpülenir.
Olduğu yerde duranın kaderi
O uykudaymış gibi uykuya yatar.
Ve o uyanınca uyanır.
İşte onun için düş yollara Rohita.
-Hindistan’ın kadim yazıtlarından Brahmadan bir parça -
Ne kadar mustarip olursanız olun , güneş bu ıstırabın arasında er geç bir çatlak buluyor , oradan altın bir ejder gibi kayıyor. Sizi iç mahzeninizden çıkarıyor, bir yığın imkanı bir masal gibi anlatıyor. “Sanki , bana inan , ben her mucizenin kaynağıyım , her şey elimden gelir; toprağı altın yaparım. Ölüleri saçlarından tutup silker , uykularından uyandırırım . Düşünceleri bal gibi eritir , kendi cevherime benzetirim. Ben hayatın efendisiyim. Bulunduğum yerde yeis ve hüzün olamaz . Ben , şarabın neşesi ve balın tadıyım” diyordu.
“Bütün bu dertler insanın eseridir ve onlara son vermek de insanın gücü dahilindedir. Tanrı, insanı kendi eylemlerinin sonuçlarıyla yüz yüze getirmek ve dengenin yeniden sağlanmasını talep etmek suretiyle ona yardım eder. Karma, doğruluk için çalışan bir yasadır; o Tanrı'nın şifa verici elidir.”