Gecekuşu
@Nightbird58
Şu anda okuduğu kitaplar
İşte çıtır çerezlik, okuma zorluğu yaşanan evrede hızlı akacak bir kitap. Seyahat aşığı biri olarak seyahat temalı olmasını ve karakterlerin Lorelai Gilmore (bkz. Gilmore Girls) tarzı hızlı konuşmalarını ve absürt mizahını sevdim ama Batılı insanın aşk anlayışıyla aşk anlayışımız arasındaki o mesafe kendini yine hissettirdi. Ben bizim aşk anlayışımızdan razıyam ya ajsjaldla
Bir de çeviri, edisyon konularında kitapta birçok sıkıntı vardı. Olmamış Sayın Epsilon, bir elden geçirin lütfen.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Evet, gerçekten daha minnoş bir kitap okuyacağımı düşünerek başlamıştım. Ama kadının girdiği çıkmazlar anksiyetemi tetikledi ne yalan söyleyeyim. Öyle hafif bir zorluk ve sonrasında rahatlık değil de gerçek bir dibe çöküş ve sonrasında ordan çıkış öyküsüydü.
Çok akıcıydı. Ne olacağını o kadar merak ediyorsunuz ki hemen bitsin ve sonucu görelim istiyorsunuz. Ayrıca o kadar uzun sürüyor ki kitaptaki muğlaklıklar, kadının gelgitleri vs. kafayı yememek mümkün değil.
Neyse cidden yoruldum, bu kitap beni yordu. Ana karakterin her çöküşüyle içimde bir çöküş hissettim, her yanlışıyla suçluluk duydum (Karakterleri bu kadar içselleştirmemeliyim ajdkskds). Neyse ki o çöktüğü yerden çıkabildi de ben de rahat bir nefes aldım :)
Yanpasaj Yayınevi'nin kitaplarını seviyorsanız bunu da sevmeniz olası. Tüm kaygı ve gerilimine rağmen, tam artık her şey iyi olacak dediğin an daha da beter olup durmasına rağmen sevdim galiba.
Spoilerımsı not: Yine de bu kadar aldatma olayına gerek var mıydı emin değilim. Hoşuma gitmedi. Sonrasında ilişkinin daha iyi olması da çok gerçekçi ve inandırıcı gelmedi açıkçası. O güven bir kere kırıldı yani, nasıl daha iyi olsun ki. Zor :(
Not 2: Allah belanı versin David!
Dışına bakıp tatlı göründüğünü düşünerek öylesine başladığım bir kitaptı. Ancak başladığımda çok daha fazlası olduğunu gördüm. Hatta yer yer beni ağlattı. Öyle içten, öyle hüzünlü ve özlem dolu bir kitaptı ki Japon kültürünün ve insanının o derinlikli yanlarına yine hayran kaldım. Ölen yakınlarını sadece son bir kez daha görmek ve onlara son sözlerini söyleyebilmek isteyen insanların sipariş verdikleri anı yemeği soğuyana kadar onlarla konuşmasını konu alıyor. Kitap tam olarak Japonca'daki "aware" kelimesinin karşılığı gibi... Hatta orijinalini okuyabilseydim eminim bu kelimeye içinde rastlayacaktım (aware: Kısa ve geçici ancak inanılmaz güzellikte bir anın hem güzel olup hem de acı verici olması).
İnsan yanlarımızı, hüzünlerimizi, kayıplarımızı, yaslarımızı fantastik bir Japon dokunuşuyla hatırlatacak, sıcacık ve hüzünlü bir kucaklamayla bizleri sarıp sarmalayacak çok güzel bir roman. Okuyun derim, buna değecektir...
Kierkegaard'ı okumayı çok seviyorum ve özlemişim. Dinlediğim için birçok altı çizilesi yeri kaçırdım. Bir gün baştan elime alıp altını çize çize okumak isterim. Kitapta birçok güzel tespit olsa da aslolarak Hristiyanlık üzerine yazıldığı için bakış açılarımızda büyük farklar da vardı. Hristiyanlığı mantıkla açıklamak mümkün olmadığı için aklı tamamen devre dışı bırakmanın doğru olan olduğunu savunuyor yazar. Bir de itidalin doğru olan olmadığını söylüyor ve ya hep ya hiççi bir tavır benimsiyor. Oysa bizde iyi olan itidaldir. Ama itidalli olmaktan kastı tam olarak bizdeki itidal mi emin olamadım, olmayadabilir. Daha çok bizdeki münafıklık durumunu kast ediyormuş gibi hissettim. Öyleyse eğer doğru söylüyor tabi. Dediğim gibi bence dinlenerek değil de dikkatle okunup altı çizilecek bir kitap.
Ah Şermin ah! Yine yapmışsın yapacağını...
Herkesin kendince sırlarla dolu olduğu bir aile... Üç kardeşin üçü, anne-babaları, eşleri... Hepsinin kendince dertleri var ama yıllar boyu içlerinde tutmuşlar. Romanın başından sonuna kadar karakterleri sırayla dinledikçe fikirlerin evriliyor. Anlıyorsun ki kimse haksız değil kendince. Sırlar bir düğüm yumağı gibi teker teker çözülüyor ve sonda ortaya çıkan hakikatin tüm düğümlerin kökü olduğunu anlıyorsun. Bazı hakikatler ağır, ama en nihayetinde ortaya çıkıyor işte...
Şermin Yaşar öyle iyi bir iş başarmış ki. Kendini bir yazar olarak gizlemiş ve tamamen ağzından yazdığı kişinin kılığına bürünmüş. Her bir karakteri dinlediğimde kanlı canlı bir insanı dinliyormuşum gibi hissettim (Dinlediğimde diyorum çünkü sesli kitap olarak dinledim). Sonuna kadar bir an olsun sürükleyiciliğinden ve merak uyandırıcılığından bir şey kaybetmiyor. Bu da bittiğine göre şimdi Şermin Yaşar'ın yeni bir kitap yazmasını beklemek zorundayım ya of :(