“ Madem bu dünya bile yok olacak bir gün
Sevginin bitmesine insan neden üzülsün?
Sevgi mi kaderi kovalar, kader mi sevgiyi?
Daha kimseler çözmedi bu bilmeceyi. “
Çocukların ağlamalarına ve öfkelendiklerinde bunu ifade etmelerine izin verildiğinde, stres tepkisi zamanında boşaltılarak geleceğe aktarılmaz. Böylece çocuklar ileride yeni öğrenme deneyimlerine duygusal tepkiler vermek yerine objektif davranabilirler .
Ağlamak, gözyaşlarıyla vücuttan ACTH atılmasını
sağladığı için glukokortikoid seviyesini düşürmeye yardımcı olur . Yani ağlamalarına ve öfke nöbetlerine izin verildiğinde travma yaşayan çocukların öğrenme becerileri gelişir .
Çocuklar kendilerine bakan kişilerin devamlılık
göstermesine önem verirler ve özellikle ilk beş yılda anne babalarından uzun süre ayrı kalmak onlar için travmatik olabilir . Kötü muamele ve ihmal de sağlıklı bağlanmaya ciddi zararlar verir.