Silah Patladı
... Yerden doğrulan Aybüke'nin şaşkın bakışları benim , elimdeki silahın ve jindanın arasında gidip geldi. "Gökçen! " dedi panikle.
Evet, benim. Gökçen. Doktor Gökçen. Hayat vermek adına ant içtiği hastanede bir can alan Gökçen. Şeytanı kalpsizliğiyle yok eden Gökçen. Ben Gökçen. Artık sadece Gökçen.
" On iki ay , aylardan iki.İki ay, günlerden beş. Beş gün, günlerden salı. Hava sessiz, karanlık; dışarıda belirsizlik. Ve belirsizlikler içinde bir çocuk. " Dudaklarımdan benden bağımsız dökülen şarkının nakaratı yine rahatlamamı sağlamıştı. Bu şarkıyı söylemeyi seviyordum
Ne kadar ürkütücü olsada.