İnsanların geçmişte kalan her şeyin hep bir hata ve ileriye bir hazırlıktan ibaret olduğunu sanmaları genel bir delilik hali herhalde ve sanırım soğuk bir kalemi sıcak,yaşayan elime alıp da kuru bir kağıdan üstünde yaşıyor olduğumu anlatmaya çalışırken kendi göstermiş olduğum cüreti de anlıyorum. Fakat bu bir delilik de olsa,beni mutlu eden ilk delilik bu. Kendi uyanış mucizemi burada anlatırken bunu sadece kendim için yapıyorum ve yaşadığım her şeyi kendi sözcüklerimin bana anlatabileceğim çok daha derinden hissediyorum.
Varoluşumun en hararetli anında bile bu şeylerin gerçekten var olduklarını,yaşıyor olduklarını,onların ve benim varoluşlarımızın bir ve aynı olduğunu,bütün olarak da sadece sevgiyle kavranabılen,sadece kendini teslim edenin kucaklayabileceği o büyük ve muhteşem,mutluluğuna doyulmayan yaşam olduğunu böylesine güçlü hissetmemiştim.