Nihan
@NinaCam
110 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Çok seviyorum ya aşık oldum her bölümüne, her detayına <3 <3 <3 Özellikle Murathan’ın olduğu her sahne diyeyim :)
Okuduğum asker kurgusu kitaplar arasında en çok Gökçen’de gerçek anlamda asker ve asker yakını olmanın en zor yanlarını okuyup birazcık da olsa anlayabildim. Babasız kalan çocuklara, ailelerine hüngür hüngür ağlayarak okudum. Gökçen ve Murathan aşkına eridiiimmm aşırı tatlı sahneleri vardı. İkisi de gereksizce uzatmadan birbirlerine aşklarını itiraf ettiler süründürmediler bizi, bir kitapta en sevdiğim şey karın ağrısı çektirmeden böyle anlaşabilmeleri. Murathan’ın duygularını net ifade edişi, çocukluklarından itibaren aralarındaki birbirlerine özel olan hareketleri, cümleleri… Hepsi harikaydı. Birbirleri için yazıldıklarını çok iyi hissettiren sıcacık bir çift bunlar.
Yan karakterleri de ayrı tatlı, hepsini merakla okuyorum. Bir an önce Gökçenleri bitirip Timur Tönge’nin hikayesine geçmek istiyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bayıldııım! Gökçen ve Murathan çiftine ve tabii ki Barut Timi’ne aşık oldum! Bu yıl okuduğum en tatlı, en komik kitaplardandı. Bu aralar asker kurgusu çok hoşuma gidiyor, Gökçen de uzun zamandır ilgimi çekiyordu sadece bazı olumsuz yorumları okuyunca benlik mi değil mi diye biraz tereddüt ediyordum. Beni çok şaşırttı, bu kadar seveceğimi tahmin etmiyordum. Kitap adeta akıp gitti elimden bırakmak istemedim. Gökçen (Pamuk) meraklı, inatçı, çocukluk arkadaşı Murathan’a (Kepçük) sorularıyla ve istekleriyle doğduğundan itibaren hiç rahat vermeyen bıcır bıcır macera dolu bir kız. Çocukluk aşkı konusuna zaten bayılırım bu kitapta da yumoş yumoş işlenmişti, çok tatlılardı. Zaman zaman Gökçen’in gerçekten isyan ettiren abartılı hareketleri oluyor ama bir süre sonra ona da alıştım gülüp geçtim. Murathan’a diyecek hiç bir negatif yorumum yok. Çocukken de büyüdüğünde de harika bir karakterdi, mükemmeldi. Küçükken Gökçen’i oflaya puflaya da olsa koruması kollaması, 20 yıl sonra tekrar karşılaştıklarında aralarındaki didişmeden aşka dönüşen ilişkileri, Gökçen’e hiç kıyamayışı, Üsteğmen olarak ciddi duruşu, her şeyiyle gerçekten çok karizmatikti. Geçmişte babalarıyla olan bölümlerde gözlerim doldu…
Objektif olarak yorumlarsam yazım dili olarak ortalama bir kitap denilebilir belki ama ben okurken o kadar eğlendim ki benim için puanlama kriterim bu oldu. Askeri kurgularda çoğu zaman diyalogları gereksiz çoklukta argo cümlelerle dolduran kitaplar oluyor bu kitapta tam yerinde kullanılmıştı rahatsız eden bir yanı olmadı benim için. Barut Timi’nin muhabbetleri ve şamataları süperdi çok güldürdüler beni. Çok ara vermeden seriye devam edeceğim. Keyifli ve kolay okunan bir askeri kurgu okumak isteyenlere çok tavsiye.
The Brightest Light of Sunshine kitabıyla aynı hisleri veren bir hikayeydi. Güzeldi ama yine o kitapta olduğu gibi fazla durağan bir gidişatı vardı ve gereksiz uzatılan yerler vardı. Erkek karakterin bazı cringe hareketleri oldu, özellikle kitabın başında Hadley ile ilgili düşünceleri… sonra çocuklardan hoşlanmadığı için Lucy’i korkutması, bi de emzirme fantezisi biraz fazla uzadı sanki. Sonradan kadını ve çocuklarını koruyup kollamaya çalışması iyiydi hoştu da tam benlik bi erkek karakter diyemedim Elijah için.
Kurgu daha iyi işlenebilirdi biraz bazı yerler hızlıca yazılıp geçilmiş, bir şeyler eksik kalmış gibiydi. İlişkileri slow burn çok güzel ilerlerken sonra tatlı bir first kiss ile başlatılabilirdi ama direk olaya atladılar.
Hadley ve Scott ilişkisi de kitabın başı için belki gerekli bir olaydı ama sonra hikaye bitene kadar Scott’ın da ortalarda dolanması sinir bozucuydu.
Bir kaç sene önce okumuş olsam çok seveceğim ama şu anda bana ortalama gelen bir kitaptı.
Nope. DNF.
Kitabın kapağında “a love story” yazıyo da bunun neresi love story ya? Hate story resmen bu. Erkek karakter başta iyiydi sonra anlamsız ve düşüncesiz hareketlere girişti. Kıza da ısınamadım o da ayrı mıy mıy. Yani hoşlandıysan çift olmanızda ne sakınca var, yok üstüme gelme yok baskı yapma biz arkadaşız diyip durdu. Ben bu kitabı çok başka düşünmüştüm, tamamen yanlış bir hisle başlamışım. Love and Other Words gibi tatlı sahnelerin olduğu, kitabı bitirince bazı anlarının aklımda kalacağı, New York atmosferinde geçmesiyle de kalbimi ayrı fethedecek bir aşk hikayesi okuyacağım diye başlamıştım. Şimdilik ortasında dnf ediyorum hem karakterleri sevemedim hem de inanılmaz sıkıcı gidiyor. Belki sonra tamamlarım. (Yok ya tamamlamam, çünkü sonunu da öğrendim inanılmaz saçma)
Puanlama konusunda kararsız kaldığım bir kitap oldu. Kitap çok eğlenceli başladı sonra karakterlerin problemleriyle konu biraz ağırlaştı. Bu kötü bir şey değil ama onların travmalarıyla baş etmelerini takip ederken romantik kısımlar biraz geri planda kaldı. Justin mükemmeldi; buluşma öncesi ve sonrası hazırladığı şeyler, ailesine karşı sorumlu davranışları, hislerini düzgün bir şekilde Emma’ya iletebilmesi her şeyiyle “green flag” bir karakterdi. Çok tatlı anlarla ve alıntılarla dolu olan ama bir yandan da iki karakterin de ailesel problemlerinin üstünden gelmesini konu alan bir kitaptı. Bu okuduğum 2. Abby Jimenez kitabı ve genel olarak yazım tarzı böyle bu yazarın sanırım. Ben sabun köpüğü gibi yüzeysel hikayeler yazmamasını çok sevsem de bazen de karakterlerin sıkıntılarını çözmeye çalıştıkları bölümleri okurken çok sıkılıyorum. Sonu çok güzel bir şekilde bağlandı o yüzden ve sırf Justin sebebiyle 10 puan vermeyi çok istedim ama bu kitabı bir daha okurum favorim oldu da diyemem ama tavsiye eder miyim ederim.
