Mor Sandıktaki Yazılar
@Ninay
Dağınık Piyano Klavyeleri ve Mor Sandıktaki Yazılar adlı kitapların yazarı ve aynı zamanda da okur
Şu anda okuduğu kitap
Dün mü öğretir insana, bilmem
Ama şu an'ın adımları yarında değil dünde saklı... Aylin Özgür
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bugün çocuk olsak.
Sen keman çalsan
Ben dinlesem
Kediler ve köpekler dans etse, kemanın nağmelerine eşlik ederek
Tüm dert tasa bir süreliğine yok olsa.
Biraz deli olsak biraz da hayalperst....
Azıcık mutlu olsak hani... A. Özgr
“Ne olursa olsun,
kendimi yarı yolda bırakmayacağım.”
3.2 – Kendimi Sevmeyi Hep Erteledim
“Kendime iyi davranmayı hep bir başarıya bağladım.
Halbuki en çok düştüğümde ihtiyacım vardı.”
Bilmiyorum sen de öyle misin? Ama ben uzun bir dönem sadece başardığım zamanlarda kendimi değerli hissettim. Bir şey kazandığımda, bir takdir aldığımda, biri beni sevdiğinde ya da onayladığında. O anlarda aynaya bakıp gülümsemek kolaydı. Çünkü o zaman kendimden memnun olmama “izin verilmiş” gibiydi.
Ama ya bir şeyi başaramadığımda? Ya kimse beni alkışlamadığında? Ya yalnız kaldığımda, eksik hissettiğimde, hatalar yaptığımda?
İşte o anlarda, kendime en çok ihtiyacım olan zamanlarda, kendime en az yakındım.
Kendime sevgimi, hep “daha olduğumda” sakladım.
Biraz daha zayıfladığımda…
Biraz daha sakinleştiğimde…
Biraz daha iyi, daha başarılı, daha sevilesi biri olduğumda.
Ama işin garibi şu: O “biraz daha” hiç bitmedi.
Kendimi sevmek hep bir sonraki versiyonuma randevu vermek gibiydi. Ve her randevuda biraz daha geç kaldım kendime.
Bize öğretilen şuydu:
Sevilmek için önce bir şey olman gerekir.
Kinsun // Kırıldım ama İyileşiyorum
Ve daha da kötüsü ne biliyor musun?
En çok da sevdiğin insanlar anlamadığında inciniyorsun.
Şimdi geriye dönüp baktığımda çok net görüyorum.
Ben aslında hiç susmadım.
Sadece sesim yanlış yerlere çarptı, yanlış kulaklara denk geldi.
Yanlış insanlar zamansız sessizlikler doğurdu.
Ve bu yüzden içimde büyüyen sessizlik, sadece yalnızlık değil…
Evet, bu bir savunma biçimiydi. Kendimi korumak için konuşmamayı seçmiştim.
Ama biliyor musun?
Artık sesimi geri almak istiyorum.
Konuşmak için değil, içimi duymak için.
Birilerinin anlaması için değil, artık ben kendimi duyabileyim diye.
Sen de öyle yap sevgili okurum.
Bir süre kimseye anlatma.
Herkesin anlayabileceği bir hikâye değil bu.
Zaten çoğu, sadece dinliyormuş gibi yapıyor.
