Kyra
@Nisaslan
Bul beni
Selamlar!!!
Çok uzun zaman sonra kitap yorumu yazmıyorum. Bu yüzden birazcık heyecanlıyım...
Kitabın konusundan bahsedicek olursam esas kızımız, Öykü bir yazar. Ve her şeyden bunalmışken bir kasabaya imzaya gidiyor. İmzada dikkatini çeken bir okuru ile kahve içiyor. Ve ona kalabalık şehrin onu bunaltığından, ilhamını kaybettiğinden bahsetmesi üzerine okurunun, Kıraç'ın, kasabada kalma teklifini değerlendiriyor. Kitabı için kasabaya yerleşiyor ve o geldikten kısa bir süre sonra insanlar kayboluyor ve olayları umursamayan jandarma sinirini bozunca kendisi araştırmaya başlıyor...
Kitabın konusu ilgimi fazlası ile çeksede merak unsurunu fazlaca barındıran bir kitap değildi.
Karakterler ile fazla bağ kuramadım ve diyaloglar bana yapay geldi. Katil için çok fazla şüphe unsuru da yoktu bence.
SPOILER!
Kıraç'ın katil çıkması benim açımdan çok şaşırılacak bir olay değildi. Kitabın başlarından itibaren kendisine bir türlü sevememiştim. Çok kibar ve beyefendi bir imaj çizsede anlamlandıramadığım bir şüphe taşıyordu...
Öykünün yazdığı kitaplardan sorduğu sahnelerde Kıraç'ın, hangi kitabına, hangi sayfada olduğuna kadar hatırlaması bu benim esas şüphe unsurumdu. Benim için bu sahne 'takıntılı bir manyak çıkacak Kıraç galiba.' dediğim sahneydi. Öyküye ilah gözü ile bakması de etkili oldu tabi ki. Yani açıkcası o kadar şüphe unsuru yoktu ki zaten ya Uygardan ya da Kıraçtan şüphelenmekten öte bir şansımız kalmıyordu.
Kıraç, kasabaya birkaç yıl önce taşınmış, herkese mükemmel bir profil çizen, Öykü'nün kitaplarına
Opsesyon derecesinde takıntılı bir adamdı.
Uygar ise daha önceki görev yaptığı yerden sürülmüş çokça örneğini görebileceğiniz işini savsaklayan bir adamdı.
Uygar da şüphe profili çizse de Kıraç kadar hiçbir zaman güçlü olmadı. Tüm önemli olaylarda Kıraç'ın yokluğu bir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
şiir kitaplarını diğer kitaplardan ayrıran yön ; aradığımız duygu. Eğer şiir bana isteğim duyguyu ve o hissi yaratabiliyorsa kitap, favori şiir kitabım olma yolunda emin adımlarla ilerliyordur. Bu yüzden bir şiiri sevebilmek daha zordur benim için. Ve bu kitap kesinlıkle favorim. Bir dönem çantamda taşıdığım , her anımda bana eşik eden bir şiir kitabı...
Ele alınan esas tema ömür hanımın ölümüydü.
Birini kaybettiğinizde o acı, çaresizlik ile tek başınıza kalıyorsunuz . Kim ne derse desin bir anlamı olmuyor. Zaten teselliler de hep bir zaman akar yolunu bulur gibisinden oysa bu kitapta şair,
'bu öylesine bir acı ki her gün yeniden ölüyor yaşayan ağlamadan kimseyi sevemiyor.'
'üç yıldır ölüyosun hatice
yataktan kalkıyorum ölüyorsun
odamdan çıkıyorum ölüyorsun'
demiş. Öyle ki kitabın satırlarından sızan , ben ölmemediğim sürece seni de yaşatacağımı , duyuyorsunuz . Özetle derdiniz ortaksa sizi paramparça eder ama nasıl olduğunu bilmedeğim bir şekilde iyi de eder
''Ama her şeye rağmen buradaydık. Yaşadık ve hayatta kaldık.''
Bu bir yorumdan daha çok teşekkür yazısı... On altımda elimden tutan ve on dokuzuma kadar yol arkadaşlığını sürdürdüğümüz kitaba, acılarımı tanıyan gökçeye teşekkür...
''...Bir kitabı da bir insanı sevdiğin kadar sevebilirsin...Bir kitapla da kendini güvende hissedebilirsin. Bir kitapla arkadaş olabilirsin, bir kitap seni hiç sevilmediğin kadar sevebilir..''
Kitabı okurken düşündüğüm tam da buydu. Cümleyi okurken yüzümde buruk bir gülümseme canlanmasına sebep oldu. Gecenin, küçük bir kızken dizlerim itişlerden sert yemine çarptığında, kalkamam burası çok karanlık dediğimde de, burası dip artık bir çıkış yok dediğimde de, kaybolduğumda da, zihnimdeki o aptal düşünceleri bir türlü susturamadığımda da tuttu elimden. Bu yüzden minnetarım geceninin yol arkadaşlığına. Kendim için yapığım en doğru şey bu kitabı okuma başlamamdı.
Yarayı saran bir merhemden ziyade yaranın nasıl sarılmasını öğretti bana gecenin. Yerle, gök bir olup üstüme de çökse günün sonunda yeni bir yol da yürüyebileceğimi, yeni bir dünya kurabileceğimi öğretti.
Şimdiyse duyguluyum. Yol bitti. Yol arkadaşlığı daimi ama yol bitti... Bu biraz hüzünlü. Aynı zamanda gurur verici, geriye dönüp baktığımda...
İyi ki yazdın, iyi ki yol arkadaşımız oldun gök :)))
11.07.23
01.22
Süveyda1000Kitap
''Sevgili çocukluğum, sana hayal kırıklıklarını hediye ediyorum. Bu kitap senin için... Artık büyüdün.''
Kitabı açtığınızda bu cümle karşılıyor sizleri... Cümleyi okur okumaz gözlerim buğulandı. Dakikalar geçti ama ben bir türlü sayfayı değiştiremedim.
Kitap için herkes okumalı diyemem. Bunun nedeni bencilliğim. Ama yine de sizlere kitabı, kitabın bana neler hisettirdiklerinde bahsetmek istiyorum.
Kitap çocukluğundan yara almışlara ithaf edilen bir kitaptı. Ve bunu sonuna kadar hisettirdi. Karya ve Karan ile her satırda yaralar kanayıp durdu, sonra yazarımızın her satırı ile sanki o yaraların yerini biliyormuş gibi iyileştirmeye çabaladı. Kitabın bana hisettirdiği tam olarak buydu ; şefkat, bir sarılış, bir çaba... Cemal'e bu yüzde bir teşekkür borçluyum... Tekrar beni Sezen Aksu ile barıştırdığı için, bu şefkat ve daha pek çok şey.
''Sezen Aksu susmuştu.
Keşke Sezen Aksu susmasaydı.''
Artık hep sezen aksu çalıyor. O radyoda çalan şarkıları ile o bomboş oda da sesi yankılanıp duruyor..
Daha önce yazarın yazım tarzından haberdar değidim. Ve ilk kitabı olunca acemilikler bekledim. Fakat daha ilk sayfa ile bu kitapta acemilikler görmeyeceğimi anladım. Fazlası ile pos-itlediğim yerler oldu. Öyle ki paylaşmaya kıyamadığım alıntılara denk geldim...
Kitap sizi çocukluğunuza yaralarınıza döndürüyor, yaralarınızı sarıyor, şefkate boğuyor, zaman zaman kanatıyor, sonunda ise sizleri büyütüyor.
Kitabın konusuna özellikle değinmedim. Bazen öyle, hiç konusunu bilmeden bir kitabın sayfalarını karıştırmak iyi geldiğine inanırım, insanın ruhuna.
Yaralarını sarmak isteyen herkese öneririm...
Keyfli okumalar...
'' İki erkek tanışır. Birbirine aşık olurlar. Ölürler.''
'' Bu bizim hikayemiz değil. İki erkek tanıştı. Birbirlerine aşık oldular. Yaşadılar. Bu bizim hikayemiz.''
Yazarın ithaf kısmı...
Bir gece gelen ölüm habercilerinden gelen haberle öleceklerini öğrenen Rufus ve Mateo son arkadaş uygulamasından tanışıp son günlerini birlikte geçirmelerini konu alan bir kitaptı.
Fazlası ile sık rastladığım ve başlığından dolayı merak ettiğim bir kitaptı. Okuyan insanların çok beğendikleri, çok ağladıkları yorumlarını da gördükten sonra almaya karar verdim. Fakat kitap bu kadar övülmesine rağmen pek bir olay akışı yoktu . Konu ilgi çekici olsa da kitabın ilerleyen akışı çok fazla tekdüzeydi. Ve bu beni kitaba devamlılığımı sürdürmem konusunda fazlası ile zorladı.
Kitap çok açık ve yalın bir dille yazılsa da okurken fazlası ile sıkıldım. Belki kitabın başlığının, kitabın sonuna dair spoi vermesi kitabı merak duygusundan mahrum bırakmıştır. En azından benim için biraz öyle oldu. Yazarın, kitaba dair bu kadar büyük bir spoi vermesi çok hoşuma gitse de sayfalar ilerledikçe okuma hevesimi yitirdim.
Kitap her kitaplıkta kesinlikle bulunmalı denilebilecek kadar iddialı olmasa da ortalama bir kitaptı. Okuyacak olanlara keyifli okumalar...
'' Yaşamak nadir bulunan bir şeydir çoğu insan sadece var olur. ''
-Oscar Wilde
