Özlemlerim kalmadı.Ben aslında sürekli özlüyor ve bir özlem durumunda yaşıyorum.Bu yüzden özlemlerim yok.Yalnız bir kavrama bu.Bütünselliğin kavranması. Bitirilmişliğin.Bir yolculuğun sonu.Kendi yuvarlağım çevresinde dönen bir yolculuğun.
Birdenbire çok yorulduğumu,taşıyamayacağım kadar yaşantı üslendiğimi ölürcesine algıladım.Kitapsız,sanatçısız,tartışmasız bir yaşamın özlemi sardı benliğimi.
Haykırmak istediğim çok şey var.Büyük kayıplar yıkacak değil bizi.Açıkça birbirimizle konuşamıyorsak ben ağlamak,bağırarak ağlamak için bahçenin yeşillikleri gerisindeki odama geçiriyorsam,biliyor musun,ne güzel ağıtlar içinde uyuyakalmak?
Ben görünmezi gördüm.Kapı açıldı.Görünmez içeriye girdi.Koskoca gözleri var.İçime girmeye yeltendi.Bağırdım.Duvarlara tırmandı ardından.Koskoca örümcek olarak girdi kapı aralığından.
Karamsı bir sıcaklık çökmüş duvarlarıma.Yatağıma giriyorum.İşte gene başım büyümeye başladı.Şimdi.Ellerim.Ayaklarım.Parmağım.Tüm etim büyüyecekler.Gücüm olsa elimi kaldırır, kendimin her yanı nasıl bürüdüğüne bakarım.