İnsan yüzü içerideki tüm acıyı olduğu gibi ifade etseydi, içerideki tüm işkence ifadeye yansısaydı ne olurdu? Hala birbirimizle konuşabilir miydik? Yüzümüzü ellerimizle saklamadan ağzımızı açabilir miydik? Duygularımızın yoğunluğu yüz çizgilerimizden okunabilseydi, yaşam kesinkes olanaksız olurdu.
Başkasının acısını anlamaya çalışmak, her şeye karşın, insanın kendi acısını azaltmaz. Böyle bir durumda karşılaştırmanın anlamı yoktur, çünkü acı dışarıdan gelecek hiçbir şeyin rahatlatamayacağı içsel bir yalnızlık durumudur