Behçet Bey, bütün ömrünce, yerinden kımıldanmadan "kaçmak, gitmek!" diye çırpınanlardandı.
Fena olan şey, o hissi, bundan böyle istediği gibi yaşayamayacağı, hayatının ahenginin bozulmuş olduğu hissini kendisinde hazır bulması, nefsine karşı büyük bir hata ve ihmalde bulunanların duydukları o keskin azabı -Behcet Beyefendi bu duygudan bütün ömrünce kurtulamamıştır- duymasıydı.
Kendini kurtarmayı beceremeyeni, kimse kurtaramaz.
Dans edip sarhoş olan bu insanların dünyaya gelirken şansları varmış. Uşakları, dadıları, hizmetçileri olmuş. Ne güzel. Içlerinden hangisi sıfırdan, kümesten farksız bir avludan buraya gelmeyi becerebilirdi?