okumaya başladığım anda okuyucusunu çok şükür bu günlerimize dedirten bi hikaye ile karşılaştım...
Doğuştan beyin felci olan Petey yanlış teşhis nedeni ile (zeka geriliği) ailesi tarafından akıl hastanesine yatırılır ve orada büyür...
Şekilsiz bir vücut içerisine hapsedilmiş mükemmel bi ruh; konuşamıyor, kendi ihtiyaçlarını gideremiyor...
Garip homurtular ile öğrendiği bir kaç kelime ona sadece arkadaşlar kazandırıyor iletişimini sadece onu gönülden dinleyenler anlayabiliyor...
Petey kime sevgisini gösterse ilgi odağı olup hep sevildi...
Ama bütün sevdikleri de şartların getirdiği gibi uzaklaşıp gittiler...
Yıllar geçip de Petey yaşlı biri haline geldiginde bi çocukla tanışır ve onun en iyi vakit geçirdiği kişi haline gelir... Birbirlerinden umudu, mutluluğu öğrenirler kimsenin yapamadığını
Dostluğu, vefayı anlatan ve engelli insanların içerisinde ki yaşama gücünü açıkca dile getiren bu kitabı okumayanlar kesinlikle tavsiyemdir.