Nurcan

İnsana ihtiyacım vardı. Birisine... Benimle beraber ağlayacak birisine değil, tutunacak birisine...
Sayfa 217
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
'Bunlar çok daha büyük olabilirlerdi ama,' dedi, 'hiç okumuyorlar. Yani hiç yaşamıyorlar.
Sayfa 203
"Şimdi anlıyorum. Bizim millet ıstıraba katlanmasını iyi beceriyor da ona karşı gelmesini bilmiyor.
Sayfa 200
Ben bazı pek ilerde yaşarım, bazı pek geride... Şimdi ilk defa, bu son zamanlarda, 'bugün'ü yaşamak zevkini tadıyorum. Ötekilerde mutlaka keder oluyordu. Geç kalmakla, erken gelmiş olmanın kederi.
Sayfa 191
Zamana hiç değer vermediği halde, her vakit herkesten önce davranmak isteyen, sırasına razı olmadığı için de birbirini itiştirip geç kalan milletimiz gene telaşla davrandı.
Sayfa 125