Neslihan

Anda olmak, yolculukların tadını almak sonucu bir çırpıda öğrenmenin yerini o kadar aldı ki. Artık hiçbir kitabın sonuna varmak süreçten daha çok heyecanlandırmıyor beni
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İçinde zaman ölüleri, çocuk ölüleri, düş ölüleri Ey ağzında ülkesinden kesik bir dil taşıyan Sesi bedenine gömülü... Bu yaşamak tufanı ki şiirden de hızlı Bitiveren gerçeğin bulanık toprağında Nereye götürür bizi koparıp kendimizden Böyle binlerce uçuk imgeyle Sancılı, saskın, sarsılarak Bir çığlık çağlayanı gibi savrulup Ömrümüzün kapalı ırmağında Nereye böyle
Bir yerlerim eksiliyor günlerdir Bir yerlerim eriyor Günlerdir başımda bir esrik bulut Ben süt mavilerde umarken günü Aykırı sularda akşam oluyor.
Aykırı sularda bungun Bir çürük tekne gibi Rüzgarını özlüyorum.
Yıllardır yankısız aynalara Düşmekten aşındı yüzümün çizgileri Sesim yitirdi sevincini Örselendi dilimin inceliği Yanlış yüreklere söz düşürmekten.