Neslihan

Ben neden hep usandım, davranışlarla yaşadım böyle? Neden bazı zamanlar güldüm, bazan neden üzüldüm? Ama neden kaçmadım o küçük tanrılardan? Kaçmadım o yollardan insansız bir ormana?
Reklam
Neden öldüğümü anlamayacaklar, doğururken de bilmediler bunu, Minareler gösterdiler yalnız, hep elimden tuttular. Üstelik üzüldüler benimle, oldukça ağladılar, Kim bilir nerelerden düştüm, nereleri kanadı, hiç anlamadılar.
İşte! Burada! Şuracıkta! Bir can sönerken yırtarak yaşamın yüzün Sen hiç çevirmedin yüzün öte
Zemheri de uzadıkça uzadı, Seni baharmışın gibi düşünüyorum, Seni Diyarbekir gibi, Nelere, nelere baskın gelmez ki Seni düşünmenin tadı...
Şairlerin, bilginlerin dünyalarında Kalmışım bir başıma, Bir başıma ve uzak Biliyor musun?
Reklam