Telaşla kendimi yoklayıp, bütün bunların gerçek ve akla uygun olduğuna, masallar diyarından bir görüntü olmadığına kendimi inandırmaya çalışıyorum. Lakin başaramıyorum, iyi ki de başaramadım, diyorum. Bu debdebenin, abesliğin, gösterinin, bu ne idüğü belirsiz maskaralığın maddeye hükmeden, yıldızların sırrını çözmüş, aklı başında ve makul insanların eseri olmadığına, aslında masallar diyarından geldiğine inanmayı tercih ediyorum.
Reklam
Onların iyi beslenmeleri, iyi giyinmeleri, iyi silahlanmaları ve gemilerle dünyanın öteki ucuna gönderilmeleri için, Londra’nın Doğu Yakası ve tüm İngiltere’nin “Doğu Yakası” ölesiye çalışıyor, çürüyüp ölüyor.
Dolayısıyla insan, Uçurum’un koskoca bir insan öldürme makinesi olduğu sonucuna varıyor. Küçük, ücra sokaklardan, kapı önlerindeki göbekli zanaatkârların önünden geçerken, bunlar için, çukurun dibinde can veren 450 bin kayıp ve umutsuz garibandan daha fazla üzülüyorum. Onlar en azından ölüyorlar, bu da bir şey; oysa bunlar daha iki, hatta üç nesil boyunca devam edecek sancıların ön hazırlıklarından geçmek zorundalar.
İnsan her zaman hayattan talep ettiğinin daha azını alır. Talepleri zaten o kadar ufaktır ki, ellerine geçen daha da az şey onları kurtaramaz.