“Birini sevmek zayıflıktır. Sevgi ihanete kapı açar. Duygular insanın en büyük açığıdır. Sevilen herkes o açığı kullanır... İzin verdikçe sevgiyi yavaşça oyar. Üstelik duygular rüzgâr gibidir... Ne kadar çok eserse, o kadar toprak götürür senden. Sonunda kendi ıssızlığınla, yalnızlığınla kalırsın.”
Kelimelerin geri alınma özelliği yoktur. Bir kere söylendikten sonra, bir kere muhatabının kalbine sızdıktan sonra, geldikleri yere dönemezler. Buna rağmen insan bazen duymak istediğine inanır... Bazen ise gerçeği bilir ve her harfle yaralanır...
İçindeki öfkeye teslim oldu ve anda kayboldu Numi, her kendine varışın anda kaybolmalarla başladığını düşünmedi. İnsanın ancak kaybolmalarının bittiği yerde kendiyle buluşabildiğini bilmeden.