Günel Şamilova
@NurGun_Shami
O dağ mənim dağımdır, öz dağıma gedirəm,
O bağ mənim bağımdır, öz bağıma gedirəm.
Öz yurduma, yuvama, ocağıma gedirəm,
Mənə gəl - gəl söyləyən bir torpağa gedirəm,
Qarabağa gedirəm!
Qələbəmiz mübarək, Azərbaycan!✊🇦🇿
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
O, bütün günü hovuzun yanında şöngüdü. Hərdən isə narahat halda düşərgəni dolaşdı. O, ölümün nə olduğunu bilirdi. Bilirdi ki, bu vaxt insan hərəkət etməkdən qalır, sonra isə dirilərin cərgəsindən əbədi ayrılır və o bilirdi ki, Con Tornton da ölüb. Bu, Bakın içərisində bir boşluq yaratdı . Bu boşluq aclığa oxşayırdı, lakin onu heç bir yeməklə doydurmaq olmazdı. Dərdinin acısını Bak ancaq hərdən dayanıb ixetlərin meyitlərinə tamaşa edərkən unudurdu. Və belə vaxtlarda özündə böyük bir vüqar hissi duyurdu - indiyə qədər keçirdiyindən min qat artıq olan vüqar hissi. Axı, o, ən uğurlu ov sayılan insan öldürmüşdü, özü də dəyənək və diş qanununa əsasən öldürmüşdü. O, meyitləri maraqla iyləyirdi. Onlar necə də asanlıqla ölmüşdülər. Adi iti öldürmək də onları öldürməkdən çətindir.
Oxları, nizələri və dəyənəkləri olmasa, insanlar Baka güc gələ bilməzlər. Bundan sonra əllərin də ox, nizə və dəyənək olmasa, onlardan qorxmağa dəyməz.
Ya qalib gəlməlisən, ya da məğlub olmalısan: düşmənə rəhm etmək zəiflik əlamətidir. İbtidai vəhşilər rəhmdillik nə olduğunu bilməmişdilər və bunu qorxaqlıq saymışdılar. Ürəyiyumşaqlığın arxasında ölüm durur. Öldür, yoxsa səni öldürəcəklər, ye, yoxsa səni yeyəcəklər - onların qanunu belə idi! Və zamanın dərinliklərindən gələn bu qanuna Bak səcdə edirdi.