Hayatımın en mutlu anıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet,bunun hayatımın en mutlu anı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu
Ve yine ki bu deli rüzgarlar, bu başımı döndüren yağmurlar yok mu? Hani damlalar böyle yavaş yavaş ıslatır zemini, aynı gözümüzden akan her bir yaşın yanaklarımızı ıslattığı gibi. Peki ya o yağmurun sesi, o yağmurun hava da bıraktığı nem, toprakta bıraktığı koku ne mucizedir ki insanlığa hissetmeleri hiç bahşedilmiş. Peki ya efil efil esen rüzgarlar. Bir sonbahar sabahında o rüzgarlar estiğinde, o kurumuş rengi solmuş yaprakların kımıldanışı… Bazen hırçın bazen sakin ama bir o kadar içimizi rahatlatan, tenimizi saran rüzgar. Zamanı geldiğinde beni de savurur musun ait olmak istediğim yere?