Biliyor musunuz ben artık duygularıma, eskiden öylesine değer verdiğim ama gerçek olmayan her şeye anma töreni yapmak durumundayım. Bu soyut, saçma sapan düşleri anmalıyım. Çünkü bu saçma sapan düşler de yok oldu. Çünkü onları bana yaşatabilecek bir şey yok. Oysa düşler yaşatılmalı; öyle değil mi?
Sevinç ve mutluluk insanı nasıl da güzelleştiriyor! Yürek nasıl da aşkla dolup taşıyor! Sanki bütün yüreğini bir başkasının yüreğine akıtmak istiyorsun, her yer neşeyle dolsun, herkes gülsün istiyorsun. Ve bu sevinç ne kadar bulaşıcı!