Nur
@Nurgulsc
Fareler ve İnsanlar1K
Steinbeck bu eserinde ekonomik krizin insan ruhunda açtığı yaraları işliyor. Sistemin çarkları arasında ezilmiş insanları konu alıyor ve yazar eserde asla karakterlerini yargılamıyor; sadece onları tüm çıplaklığıyla, hayalleriyle ve çaresizlikleriyle okura sunuyor.
Ama kitabın bir kaç sorunu var ve en büyük sorunu, sonunun daha ilk sayfalardan itibaren fazlasıyla belli olması. Okur mutlak son ne zaman diye okuyor eseri. Bir diğer sorun ise karakterlerin derinliklerinin olmaması. George ve lennie dışındaki herkes sadece bir tip. Asla iç dünyalarını bilemiyoruz. Böylesi bir konuyu bu sadelikte anlatmak elbette kolay değil ancak okur olarak karakterlerin ruh dünyasına değinilmesi gerektiğini düşünmemizde yanlış olmaz.
Kısacası eser derinlikten yoksun oldukça sade ve düz bir üsluba sahip.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsanların Dünyası1000k
Saint-Exupéry, uçağının kokpitinden yeryüzüne bakarken bize aslında ne kadar küçük ama bir o kadar da anlamlı olduğumuzu hatırlatıyor. Kitabı okurken kendinizi bir an And Dağları'nın dondurucu soğuğunda hayatta kalmaya çalışan bir an sonra Sahra Çölü’nün sessizliğinde yıldızları izleyen bir düşünürün yanında buluyorsunuz.
Yazarın dili o kadar zarif ve içten ki, havacılık terimleri bile onun kaleminde birer hayat dersine dönüşüyor. Karakterler birer süper kahraman değil; korkan, üşüyen ama "sorumluluk" duygusuyla ayağa kalkan gerçek insanlar. Okur olarak hissettiğiniz şey, maceranın heyecanından ziyade o meşhur "insan olma" sancısı oluyor.
Exupéry, modern hayatın karmaşasında unuttuğumuz dostluk, dayanışma ve bir amaca bağlanma gibi değerleri, gökyüzünün sonsuz boşluğunda yeniden tanımlıyor. Kitap bittiğinde zihninizde kalan en güçlü duygu, dünyanın sadece üzerinde yaşadığımız bir toprak parçası değil, birbirimize kurduğumuz bağlarla yeşerttiğimiz ortak bir yuva olduğu gerçeği oluyor.
BİN MUHTEŞEM GÜNEŞ NE VAAD EDİYOR??
Bir yandan sayfaları çevirmek istiyorsun, bir yandan da durup nefes almak. Meryem ve Leyla’nın yaşadıkları öyle gerçek, öyle yakıcı ki, kendini sadece hikâyenin tanığı değil, sanki yan odada sessizce bekleyen biri gibi buluyorsun. Afganistan’daki savaş, yıkım, zorbalık… bunların hepsi fonda durmuyor; doğrudan içeriye, evin içine, kalbin tam ortasına sızıyor.
Hosseini’nin dilinin sadeliği okuru hiç yormuyor, ama gerçekleri tek çırpıda yalın ve açık şekilde resmetmesi yer yer zorlanmaya sebep oluyor yaşanılan olayların darbesinin sertliğini artırıyor. Abartıya kaçmadan insanı sarsabilmek, yazarın en büyük ustalığı. Kadın dayanışmasını romantize etmeden, süsleyip cilalamadan vermesi de cabası; Meryem ile Leyla’nın yan yana gelişindeki o yavaş, ağır, sessiz dönüşüm okurda ayrı bir iz bırakıyor.
Kitap bittiğinde kendini duygusal olarak hafifleyen değil, biraz eksilen ama aynı anda güçlenen biri gibi hissediyorsun.