“Evrende her şey zıtlıklarla var olur. Babam derdi ki, bu kadar iyi olma. Sen bu kadar iyisin diye evrenin bir yerinde birileri o kadar kötü olmak zorunda kalıyor.”
...çünkü biri tarafından hissedilen acının diğerlerine ulaşamadığı bir durum vardı. Kopuktu bu insanlar. Birbirlerinden tamamen kopuklardı. Havanın kirli değerlerinden ve bu pis nefesi sürekli bedenlerine çektikleri için sararmış, grileşmiş tenlerinin, gelişmemiş kemiklerinin, eğilmiş omurgalarının halinden belliydi gezegenin öz kaynaklarını tüketerek yaşadıkları.