Kendimizi biricik sandığımız şu hayatta, eninde sonunda birbirimize, bilhassa benzemekten en çok çekindiklerimize, babamıza ve annemize benzeyeceğimizi bilmek ne acı.
İnsan birini özlemeyegörsün. Özlenenin sureti inatçı bir hayalet gibi yakasına yapışıyor. Atılan her adımda, alınan her solukta sinsice kendisini hatırlatıyor. O zaman özlediğine dair hatıraları bir bir temize çekiyor kişi ve en çok onların arasına yenilerini katamayacağına üzülüyor.
Galiba hatıraları böylesine kederli yapan, onları çoğaltamayacağımızı bilmek.