Bak hayatsız bir cisim, büyük bir dağ dahi olsa yetimdir, garibdir, yalnızdır.
Münasebeti yalnız oturduğu mekân ile ve ona karışan şeyler ile vardır.
Başka kâinatta ne varsa, o dağa nisbeten madumdur.
Çünki ne hayatı var ki, hayat ile alâkadar olsun; ne şuuru var ki, taalluk etsin.
Şimdi ve burada, bir başkasının kriterlerine göre var olmaya çabalayan bir insan mısın; yoksa kendi bilincinle oluşturduğun ölçütlere göre eyleme geçen biri misin?
Kişi ekibin sorumlu bir üyesi olduğunu anladığı zaman hayatta artık sorunlar yerine çözümler üretmeye başlar.
Ekibini, yani “biz”ini keşfedememiş insan sorunun bir parçası olarak yaşamaya devam eder.