Obey
@Obey1
︎ Göründüğüm gibi, konuştuğum gibi, yaşadığım gibiyim ama düşündüğün gibi olmaya bilirim... ︎!?
︎
The Walking Dead: The Ones Who Live // rick’in “film diye başlayıp mini diziye evrilen” geri dönüşü
11 sezon boyunca kaybolan Rick Grimes’in akıbetini finally açıklayan, “3 film geliyor” diye gaz verilip sonra “biz bunu 6 bölümlük mini dizi yaptık” diye önümüze konan yapım.
— köprü patladı, adam öldü sandık; meğer helikopterle premium üyeliğe geçmiş. direkt üst seviye bir oluşum olan CRM’de uyanıyor. yani kıyamet var ama bazıları hâlâ kurumsal hayat yaşıyor.
— dizi aslında iki paralel hikâye:
— rick’in “kaçamıyorum” dramı
— Michonne’un “ben seni bulurum” takıntısı
romantik gibi ama fonda full askeri distopya var.
— CRM mevzusu: yıllarca ana dizide arka planda tease edilen yapı burada açılıyor. düzenli şehirler, askerî disiplin, “insanlığı biz kurtarırız” kompleksi… yani zombilerden çok sistem korkutuyor.
— rick karakteri burada full kırılmış halde. eski “lider rick” yok; daha çok sistem içinde sıkışmış, kaçmaya çalışan ama sürekli geri çekilen bir adam. ilk defa gerçekten powerless görüyoruz.
— michonne ise tek başına spin-off kaldıracak seviyede yazılmış. kadının motivasyonu net: “adamımı alır giderim.” araya ordu girse de fark etmez.
— tempo konusu biraz dengesiz: bazı bölümler uçuyor, bazıları “hadi artık ilerleyin” dedirtiyor. klasik walking dead hastalığı burada da var ama daha kısa olduğu için katlanılabilir.
— en büyük artısı: yıllardır beklenen sorulara cevap veriyor.
— rick neden dönmedi
— helikopter kimdi
— crm neyin nesi
— en büyük eksiği: evreni büyütmek yerine biraz fazla “rick & michonne love story”e kayıyor. aksiyon bekleyen yer yer romantik drama izliyor.
— ama final kısmı… o klasik walking dead hissini geri getiriyor. “ulan yine yakaladılar” dedirten anlar var.
özet:
film diye bekledik, mini dizi geldi;
ama en azından rick’in hikâyesi yarım
İnsan beyninde aslında “gerçek zaman” diye bir şey yok.
Sen şu an yaşadığını sandığın anı yaklaşık 80 milisaniye gecikmeli yaşıyorsun.
Bunun sebebi şu: Beynin, gözünden, kulağından ve diğer duyularından gelen verileri tek tek değil, paket halinde işliyor. Yani gerçekliği canlı yayın gibi değil, çok hızlı bir montaj gibi deneyimliyorsun.
Daha da ilginci:
Beyin bu gecikmeyi fark ettirmemek için geleceği tahmin ediyor. Yani sen aslında olanı değil, beyninin “olacak diye öngördüğü” versiyonu görüyorsun.
Kısacası:
Sen hayatı yaşamıyorsun…
Beyninin sana gösterdiği simülasyonu yaşıyorsun.
Ve bu şu anlama geliyor:
Gerçeklik sandığın şey, aslında yüksek kaliteli bir tahmin sistemi.
1) Hafızan geçmişi saklamaz, yeniden yazar
Her hatırladığında anıyı açıp izlemiyorsun.
Aslında onu baştan kuruyorsun.
Bu yüzden:
Bir olayı ne kadar çok hatırlarsan, o kadar değiştiriyorsun.
Yani çocukluğundan emin olduğun bir anı…
%100 senin uydurduğun versiyon olabilir.
2) Gördüğünün çoğu aslında “yok”
Gözünün net gördüğü alan çok küçük.
Geri kalan her şey bulanık.
3 Mayıs Türkçülük Günü Kutlu Olsun
3 Mayıs, sadece bir tarih değil; bir fikrin, bir duruşun ve bir kimlik arayışının sembolüdür.
3 Mayıs 1944 Olayları ile birlikte Türkçülük, bir düşünceden çıkıp bir direniş ve ifade biçimine dönüşmüştür. O gün, fikirlerinden dolayı yargılanan, susturulmak istenen insanların aslında bir millete “ben buradayım” deme günüdür.
Türkçülük Günü; hamasetle bağırmak değil, kim olduğunu bilmektir.
Geçmişi romantize etmek değil, geçmişten güç alıp bugünü anlamaktır.
Birilerini dışlamak değil, kendi kökünü inkâr etmemektir.
Bugün 3 Mayıs;
ne sadece bir ideolojinin günü,
ne de tek bir kalıba sığacak bir düşüncenin yıl dönümü.
Bugün, aidiyet hissinin, kültürel hafızanın ve “ben kimim?” sorusunun cevabını arayan herkesin günüdür.
Kısacası:
3 Mayıs, sloganlardan çok daha derin bir şeydir.
Bağıranların değil, bilenlerin günüdür.