Obey
@Obey1
︎ Göründüğüm gibi, konuştuğum gibi, yaşadığım gibiyim ama düşündüğün gibi olmaya bilirim... ︎!?
︎
1. İslam düşüncesinde özgürlük paradoksu
İslam’ın klasik problemi şu:
Allah her şeyi biliyorsa ve yaratıyorsa
benim seçimim gerçekten “benim” mi?
Bu soruya tarih boyunca üç ana cevap verildi:
1) Cebriyye (tam kadercilik)
“Hiçbir şey senin değil.”
* İnsan = rüzgârda yaprak
* Tüm fiiller = Allah’ın doğrudan yaratımı
* Sen sadece izliyorsun
Ama sorun:
- Sorumluluk çöker
- İyilik–kötülük anlamını kaybeder
2) Mu‘tezile (tam özgürlük)
“İnsan kendi fiilini yaratır.”
* Allah karışmaz (özellikle ahlaki fiillere)
* Tam özgür irade
Sorun:
Bu sefer Allah’ın mutlak kudreti sınırlanmış gibi olur
Firavun: “Ben sizin Rabbinizim” dedi,
Karşısına Hz. Musa çıktı
Nemrut: “Ben ilahım” diye kibirlendi,
Karşısına Hz. İbrahim çıktı
Firavun ve Nemrut sadece tarihi figürler değil, nefsin iki farklı tezahürü olarak görülür
Firavun, “ben sizin rabbinizim” derken aslında insanın içindeki “benlik” (enaniyet) halini temsil eder
Nemrut ise “ben ilahım” diyerek ilahlık iddiasına girer. Nefsin kibir ve büyüklük vehmi olarak yorumlanır
Firavun gibi sarayların olacağına, Musa gibi yolun olsun
Nemrut gibi zengin olacağına, İbrahim gibi gönlün olsun
the walking dead evreni // tam izleme yol haritası
2010'da frank darabont imzasıyla başlayan, sonra farklı showrunner'lara (scott gimple, angela kang) devrolan ve zamanla tek bir diziden çıkıp komple bir “kıyamet evreni”ne dönüşen yapı. ana merkezde rick grimes var ama işin ucu o kadar dallanıp budaklanıyor ki bir noktadan sonra “ben ne izliyordum” hissi kaçınılmaz oluyor.
the walking dead ile başlıyorsun. rick grimes komadan uyanıyor, dünya bitmiş, insanlar da bitmiş ama hayatta kalma içgüdüsü full güncelleme almış. ilk sezonlar daha kapalı, daha “zombi korkusu” odaklıyken ilerledikçe iş insan doğasına, grup dinamiklerine ve güç savaşlarına kayıyor. daryl, carol, glenn, negan gibi karakterler yavaş yavaş ana hikâyeyi taşıyan direklere dönüşüyor. özellikle negan girişiyle ton tamamen değişiyor, dizi bir anda “eğlenceli şiddet” seviyesine çıkıyor.
fear the walking dead ana diziden ayrı başlayan ama zamanla aynı evrene bağlanan paralel bir hikâye. burada olayın başlangıcını daha “sivil” insanların gözünden görüyorsun. los angeles'tan başlayan kaos, yavaş yavaş ülke çapında çöküşe dönüyor. ilk başlarda daha düşük tempolu ama zamanla ana diziyle aynı karanlığa evriliyor.
the walking dead: world beyond işin en gizemli tarafını açan seri. rick'i kaçıran crm denen büyük organizasyon burada ilk defa net şekilde sahneye çıkıyor. daha genç karakterler üzerinden ilerliyor ama asıl amacı evrenin “devletleşmiş zombi sonrası dünya” kısmını göstermek. yani dışarıda kaos varken içeride düzen kurmaya çalışanların hikâyesi.
tales of the walking dead tamamen antoloji formatı. her bölüm farklı karakter, farklı zaman, farklı olay. bir bakıyorsun uçak kazası, bir bakıyorsun kıyamet sonrası garip bir kasaba. ana hikâyeye direkt bağlanmıyor ama evrenin “yan sokaklarını” gösteriyor.
the
the walking dead: daryl dixon // kıyamet sonrası avrupa turu ama duygusal yükle
the walking dead bittikten sonra “bu adamı yalnız bırakamayız” diyerek çıkarılmış, daryl dixon'ı alıp fransa'ya fırlatan spin-off.
— amerika yetmedi, adamı direkt kıtalar arası gönderiyorlar. nasıl gitti, neden gitti, ne ara fransa'ya düştü sorularının cevabı var ama çok da kurcalamıyorsun; çünkü dizi “yol hikâyesi” modunda ilerliyor.
— atmosfer ana diziden farklı. daha kasvetli, daha “gotik” bir hava var. eski kiliseler, yıkık şehirler, dini motifler… avrupa hissi net.
— zombilerde ufak upgrade var. bazıları daha hızlı, daha agresif. yani klasik “yürüyen ceset”ten bir tık öteye geçmişler. evrim mi, deney mi, net değil ama tehdit hissi artıyor.
— hikâyenin merkezinde yine aynı döngü: daryl yalnız kalmak istiyor ama bir çocuğu ve bir grubu sahipleniyor. adamın kaderi bu; nereye gitse birilerini korumak zorunda kalıyor.
— ana tema bu sefer daha çok “inanç” ve “umut”. özellikle çocuğun (laurent) etrafında dönen “mesih mi değil mi” muhabbeti diziyi klasik zombi dramasından biraz çıkarıyor.
— aksiyon var ama dozunda. daha çok atmosfer ve karakter üzerinden gidiyor. hızlı tüketmelik değil, sindire sindire izlenen türden.
— carol yokluğu hissediliyor ama tamamen kopmuş değil; ilerleyen sezonda bağlanıyor zaten. yani evrenle bağlantı kopmuyor.
— en iyi yanı: daryl'i tekrar anlamlı bir hikâyeye koyması. ana dizide sonlara doğru biraz savrulan karakter burada tekrar merkezde ve daha net.
— en zayıf yanı: bazı yerlerde “yine mi aynı döngü” hissi. yalnız adam + korunacak çocuk formülü artık biraz ezber.
yani ,
amerika'da hayatta kalan adamı alıp fransa'ya koymuşlar,
hikâye değişmiş gibi yapıp aslında aynı duyguyu devam ettirmişler.
komik olan ..
adam kıta değiştirdi,
ama kaderi
The Walking Dead: Daryl Dixon // kıyamet sonrası avrupa turu ama duygusal yükle
The Walking Dead bittikten sonra “bu adamı yalnız bırakamayız” diyerek çıkarılmış, Daryl Dixon’ı alıp fransa’ya fırlatan spin-off.
— amerika yetmedi, adamı direkt kıtalar arası gönderiyorlar. nasıl gitti, neden gitti, ne ara fransa’ya düştü sorularının cevabı var ama çok da kurcalamıyorsun; çünkü dizi “yol hikâyesi” modunda ilerliyor.
— atmosfer ana diziden farklı. daha kasvetli, daha “gotik” bir hava var. eski kiliseler, yıkık şehirler, dini motifler… avrupa hissi net.
— zombilerde ufak upgrade var. bazıları daha hızlı, daha agresif. yani klasik “yürüyen ceset”ten bir tık öteye geçmişler. evrim mi, deney mi, net değil ama tehdit hissi artıyor.
— hikâyenin merkezinde yine aynı döngü: daryl yalnız kalmak istiyor ama bir çocuğu ve bir grubu sahipleniyor. adamın kaderi bu; nereye gitse birilerini korumak zorunda kalıyor.
— ana tema bu sefer daha çok “inanç” ve “umut”. özellikle çocuğun (laurent) etrafında dönen “mesih mi değil mi” muhabbeti diziyi klasik zombi dramasından biraz çıkarıyor.
— aksiyon var ama dozunda. daha çok atmosfer ve karakter üzerinden gidiyor. hızlı tüketmelik değil, sindire sindire izlenen türden.
— carol yokluğu hissediliyor ama tamamen kopmuş değil; ilerleyen sezonda bağlanıyor zaten. yani evrenle bağlantı kopmuyor.
— en iyi yanı: daryl’i tekrar anlamlı bir hikâyeye koyması. ana dizide sonlara doğru biraz savrulan karakter burada tekrar merkezde ve daha net.
— en zayıf yanı: bazı yerlerde “yine mi aynı döngü” hissi. yalnız adam + korunacak çocuk formülü artık biraz ezber.
Yani ,
amerika’da hayatta kalan adamı alıp fransa’ya koymuşlar,
hikâye değişmiş gibi yapıp aslında aynı duyguyu devam ettirmişler.
Komik olan ..
adam kıta değiştirdi,
ama kaderi değişmedi.