Fulya AYSEL SARPAŞ
@Oceaann
Bir leyleğin kanat çırpışlarında, göç yollarında saklı bir insanlık hikayesi... Bugüne kadar pek çok aile dramı okumuş olabilirsiniz ama hikayeye yukarıdan, gökyüzünden ve bir leyleğin bilge gözünden bakmak bambaşka bir deneyimdi.
Ahmet Haşim Güler’in Masumiyetin Yükü romanı; bir ailenin içindeki kopuşları, hüzünleri, gidişleri, kalanların omuzlarındaki ağır mesuliyetleri ve her göç mevsiminde yeniden sınanan hayatları muazzam bir metaforla anlatıyor. Leyleğin her gidişi ve gelişi, aslında insan ilişkilerindeki o bitmek bilmeyen döngüleri fısıldıyor kulağımıza.
Ancak bu kitabı bitirdiğimde bende bıraktığı iz, sadece bir hikaye okumuş olmak değil, adeta sarsıcı bir sosyal deneyin ortasında kalmak oldu. Okurken kendimi sürekli etrafımdaki insanları, kendi ailemi, akrabalarımı ve hatta en yakın arkadaşlarımı sorgularken buldum. Hayattaki duruşlarını, hamlelerini kitaptaki karakterlerle bağdaştırdım.
En çok canımı yakan da ne oldu biliyor musunuz?
İnsanların "masumiyet" maskesi arkasına sığınarak sergiledikleri o sahte samimiyetleri ve diğer yanda, gerçekten masum olanların bu acımasız toplum düzeninde nasıl ezildiğini görmek... Kitap, hayatın bu iki yüzünü yüzüme bir tokat gibi çarptı.
Eğer hem edebi yönü güçlü, anlatıcısı ezber bozan bir hikaye okumak hem de kendi hayatınıza, çevrenize ve ilişkilerinize dışarıdan bir gözle bakıp derin bir yüzleşme yaşamak istiyorsanız, bu leyleğin kanatlarına mutlaka takılmalısınız.
Vicdanınızı derinden sarsacak o ağır yükle tanışmaya hazır mısınız?
Verandada Son Yaz. Sayfaları çevirirken her öyküde kendimden, kendi kararsızlıklarımdan parçalar buldum.
Hayat bizi kaç kez o yol ayrımına getiriyor değil mi? "Gitmek mi zor, kalmak mı?" sorusunun tam ortasında kaç kez sıkışıp kalıyoruz? Gidersek hafifleyecek miyiz, yoksa yanımızda taşıdığımız yükler daha mı ağırlaşacak? Peki ya kalırsak... Olduğumuz yerde kalmanın ruhumuza ödeteceği bedel ne olacak?
Bu kitap, tam da o kararsızlık anlarında insanın kendi "verandasına" çekilip geçmişiyle, kararlarıyla yüzleşmesini o kadar zarif anlatıyor ki... Sanki yazar benim hiç seslendiremediğim iç sesimi fısıldamış sayfalara.
Eğer siz de hayatınızın bir döneminde gitmekle kalmak arasında sıkışıp kaldıysanız, sessiz kararlarınızın yükünü kalbinizde taşıyorsanız bu kitaba mutlaka bir şans verin. Kendi verandanızda kendinizle buluşacaksınız.
Teknoloji hayatımıza o kadar hızlı, o kadar agresif bir geçiş yaptı ki... Peki, bu kusursuz sistemlerin, insansız hava araçlarının ve plazaların soğuk duvarları arasında "insan" nerede kalıyor?
Son zamanlarda beni hem en çok cezbeden hem de içten içe en çok ürküten kitaplardan biri oldu Çıban. Bilimkurgu ve distopya türünü seven biri olarak, özellikle IHA-1 ve IHA-2 ehliyet sahibi biri olan ben, İHA (Vortex) projesini geliştiren Serdar’ın dünyasına adım attığım an hikayenin içine çekildim. Ama bu sadece teknik bir bilimkurgu değil; insan ruhunun mekanikleşmeyle savaşı.
Okurken yer yer öyle anlar oldu ki, kendimi Serdar ile bütünleşmiş, onun hissettiği o çaresiz kaybolmuşluk hissini kendi içimde duyar gibi buldum. Bir yanda teknolojinin büyüleyiciliğini sevip onu kucaklamak isterken, diğer yanda "Acaba ne olacak?" sorusunun getirdiği o git-geller... Sistemin kusursuzluğu arttıkça, insan zihninin ne kadar kırılganlaştığını görmek beni gerçekten ürpertti.
Hem çekindiğim hem de elimden bırakamadığım, modern dünyanın getirdiği o tekinsiz yalnızlığı iliklerine kadar hissettiren bir ilk roman olmuş.
Peki Siz teknolojinin bu kadar hızlı ilerlemesinden korkuyor musunuz, yoksa heyecan duyanlardan mısınız? Yorumlarda buluşalım!
