"Öyleyse cezanı dinle, Jane Eyre; yarın aynayı karşına koy ve tebeşirle kendi resmini çiz, aslına sadık kal, hataları yumuşatmadan, sert çizgileri atlamadan, rahatsız edici bozuklukları düzeltmeden; altına şunu yaz: 'Kimsesiz, fakir ve sıradan bir mürebbiyenin portresi.'
Reklam
Kendi kendimi yargıladım ve Hafıza, dün geceden beri dilediğim şeylere, kapıldığım hislere, beslediğim ümitlere, geçen yaklaşık on beş gün boyunca içinde bulunduğum zihinsel duruma dair kanıtlar sundu; Akıl bir adım öne çıktı ve kendine has sessiz üslubuyla, benim nasıl gerçeği reddedip şiddetle hayalimi kovaladığını gösteren sade, süssüz bir masal anlattı; şu yönde hüküm verdim:
Jane Eyre 'den daha büyük bir aptal bugüne kadar hayatta tek bir nefes bile almamış; kendini tatlı yalanlarla kandıran, zehri sanki ab-ı hayat gibi yutan bir salak yeryüzüne hiç gelmemiştir.
Sayfa 234 - Bay Rochester ile yakıştırılabilecek güzelliğiyle anılan bayan İngram'ı bayan Fairfax'ten dinledikten sonra :D·Kitabı okudu
Böylece bugüne kadar iyi (siz) kötü (biz) geldik. Bize, sizleri, yargılamak gibi zor ve beklenmeyen bir görev ilk defa verildi; heyecanımızı mazur görün.
Aramızda hukukçu olmadığı için söz uzatılmadı, sanıkların kendilerini savunmalarına izin verilmedi. Gereği düşünüldü. Sanıkların ellerinden başarılarının alınmasına oybirliği ile karar verildi.
Bir gün bütün değer yargıları değişecek ve yargılananlar yargıç, eziyet edenler de suçlu sandalyesine oturacaklardır ve onlar o kadar utanacaklar, o kadar utanacaklardır ki utançlarının ve suçlarının ağırlığı yüzünden ayağa kalkamayacaklardır.