Sonunda Sur'a üfürüldü,
Dünya bir defter gibi dürüldü.
Koptu Kiyamet! Dünyanın sonu...
İşte, mahşer kalabalığında Âdem'in tüm soyu.
Açıldı birer birer defterler,
Zaman mekândan bihaber.
Korku ve ümit zamanı şimdi,
Anne yok, baba yok; herkesin kendi derdi.
Sıcak mı sıcak,
Gölge yok, herkes çırılçıplak.
Yalnız yedi grup insan
Gölgesinde Arş'ın o an.
Sen
Düşsen de yorulsan da devam et yoluna,
Bak, cennet var, Arş'ın gölgesi var en sonunda.
Sanma ki çok günahkârsın, vakit çok geç,
Yeter ki tövbe et, gayret et, sabret ey Arş'ın Gölgesindeki Genç!