Hayatında bir çok olumsuzluğu üst üste yaşamış, kendini gerçekleştirebilmenin hayallerini dahi kurmaktan uzak Nora, Nora’mız. Hikayenin başında bir üzüntü ile akışı takip ederken, bir çok eleştiri yapan okurun aksine, kitabın sonunda bu kadar basit ancak etkileyici bir sürprizle karşılaşacağımı hiç beklemiyordum. Hayatın akışı içerisinde, başarının ve başarı kavramının aslında altının bu kadar boş olmasına rağmen, bir çok alternatif senaryoyu gözden geçiriyor ve hangisinin en doğru olduğunu, nasıl daha iyi olacağımızı ve ne yapsak daha “başarılı” olabileceğimizi sorguluyoruz. Nora’nın hikayesini izlerken ise bu bizi tam olarak başladığımız noktaya geri sürüklüyor, An’a. Bu konulara yeni bir bilgisayar oyunu ile merak kazanmışken karşıma çıkan bu romanda, hayatın en iyisinin aslında sahip olduğumuz gerçekliği bizi kendi hayatımızı da sorgulamaya götürüyor. Tüm olay örgüsünde kendi gerçeklik ve alternatiflerimi de sorgularken kendimi bulmuşken, hikayenin sonunda “YAŞIYORUM” diyerek elindeki kalem ile Nora’nın öyküsünü tekrar ve kaldığı yerden yazmaya başlaması ile tüm farkındalık taşları da yerine oturuyor. Aslında hayat maceramızda elde etmek istediğiniz herşeyin önündeki cam tavanı delmemizin gerektiği ve yine tüm paralel evrenlerde tüm potansiyelimizi gerçekleştirenin biz olduğunu aklımıza kazıyarak hikayemizi sonlandırıyoruz. Özetle, hikayenin bütünü paralel evren kavramına farklı bir yaklaşım sergilerken, Nora üzerinden insanın inancı ve emeği ile gerçekleştirebileceği sonsuz olasılığın önündeki tek noktanın yine potansiyeline inanmak ve keşfetmek olduğunu ortaya koyuyor. Teşekkürler Nora, Teşekkürler Bayan Elm!

devamını oku