Kalbi atmayan bedeni mezarlık çeker derler, ben her gün morg kapısının önünden ayaklarım yere sağlam basarken geçiyorum; bir gün oraya üzerimde beyaz bir örtüyle sedye üzerinde taşınacağımı biliyorum ama buz gibi bir kalple bile yaşanabiliyormuş hayat, yaşayabiliyormuş insan; bu yaşımda, bunca şeyin ardından anca fark edebiliyorum.