... Heykelin çevresindeki ağaçlara ve hemen arkasındaki nehre, nehrin yansıttığı gün ışığına hayatında ilk kez görmüş gibi şaşkınlıkla ve hayran hayran baktı. "Neye baktığın değil, ne gördüğün önemlidir. "
Varlığını sezdiği ve peşinden koştuğu, ama tutamadığı şey şiirin zapt edilemez ruhuydu. Sıcacık bir parlaklıktı ona göre, peşinden koşturan ama hep erişebileceği noktanın ötesinde kalan ılık bir buğuydu...