"Ey Tuti, hakikate ulaşanlar akıllılardır ama onlar asla gerçeğe akıllarıyla varmazlar. Biliyorsun ama tecrübe etmediğin için anlayamıyorsun. Sen de şunu bil ki, bunca anlattığın yalan değil ama akıldan daha üstün bir şey var ki adı kalptir. Hele bir de değişirse hele bir de kendi esas hükmünü icra eylerse..."
İlk defa bir Zülfü Livaneli kitabını yarım bıraktım. Kitap yarım bırakmayı hiç sevmememe rağmen. Ama kitap o kadar darladı ki beni... Hep bi olumsuz bakış açısı, hep bi insanları küçük görme durumu, hep bi siyaset... Artık gelemiyorum bu tarz şeylere. Elia ile Yolculuk kitabında Zülfü Livaneli'den soğumuştum zaten, bu kitapta da artık iyice uzaklaştığımı düşünüyorum. Kitabı bitirir miyim bilmiyorum ama artık yeni yolculuklara çıkma zamanı :)