Sanki o cümleyi kurmasam dayım ölmemiş olacaktı, sanki o cümleyi kurduğum ana kadar dayım hâlâ hayattaydı. Sözler ağzımdan öylece döküldü, ölüm haberini kendi sesimden duyduğumda dayım öldü. Dayım artık yoktu, hiçbir zaman da olmayacaktı...
Dayım beni mutlu etmek için yapabileceği her şeyi iyilik olsun diye değil, içinden gelerek, tüm kalbiyle yaptı. Bir insan hayatındaki eksikten incinmesin, içindeki karanlıkta kaybolmasın diye seferber olmak, bana göre sevginin en değerli işareti. O eksik giderilmez, o karanlık dağılmaz. Ama bunun hiç önemi yok...