Bu dönem…
Sanki hayat yavaşladı da ben içimde kalanları duyabildim.
Uzaklaştıklarım, vedalaşamadıklarım, keşke diyemediklerim…
Hepsi geldi, içimde sustu, yer etti.
Bazı şeyler söylense düzelmezdi zaten.
O yüzden susmayı öğrendim.
Ve o suskunlukta kendimi yeniden duymayı.
Kendimi dinlediğim bu zamanlarda fark ettim ki;
her geçen gün biraz daha az anlatıyor,
daha çok hissediyorum.
Kalabalıklar arasında değil,
sessizliğin tam ortasında buluyorum artık kendimi.
Eskiden korkardım oradan,
şimdi sığınıyorum.
Ve galiba büyümek tam da bu…
Kimseye söylemeden,
hiç kimsenin duymadığı yerde değişmek.
İçinden geçeni dışa dökmeden,
ama her adımda biraz daha başka birine dönüşmek.
Daha yumuşak, daha anlayışlı, daha derin birine.
Bu yolculuk kolay olmadı.
Ama her şey gibi bu da geçti.
Geçerken benden bir şeyler aldı, evet.
Ama bana bambaşka bir iç huzuru bıraktı.
Şimdi içimde sadece bir dilek var:
Gelen, giden kadar öğretici olsun.
Bu davayı terk etmem için güneşi sağ
elime, ayı da sol elime verseler, ya ben bu uğurda ölmedikçe ya Allah beni galip kılmadıkça davamdan vazgeçecek değilim!
~Hz. Muhammed