Belki de yolun sonudur sevmek
@Olrcc
Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Gözyaşlarıma, ellerinizle?
38 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
nefes daralırken omuzlarımda biriken ağırlık
yorgunluk değil bu adı konmamış bir bekleyiş
zaman sessiz çünkü sorular cevap olmaktan vazgeçmiş
kalbim susmuş diyorum ama aslında çok konuştu da kimse dinlemedi
içimde uzun bir yol var ayak izleri silinmiş
ne başlangıcı hatırlıyorum ne de varışı
sadece yürümüşüm durmuşum beklemişim
her durakta kendimden biraz daha eksilmişim
anlaşılmayacağını bilerek yazıyorum bunu
çünkü bazı hisler dile gelince küçülür
yürek dediğin şey kalabalık sevmez
derin olsun ister karanlık olsun ister tek başına
sessizlik bazen huzur değil
bazen en yüksek çığlıktır
duyan olmaz çünkü ses içeride yankılanır
duvarlar da insan gibi sağırdır
ben burada duruyorum
yorulmuş ama gitmemiş
kırılmış ama dağılmamış
kalbi susmuş sanılan ama hâlâ atan biri olarak
Reklam
Adam sustu...
Adam sustu
çünkü bazı kelimeler söylendiğinde insanın içi yanmaz
kül olur
o konuşmadı
susmayı seçti
belki anlarsın diye
belki gözlerinden okursun diye
ama kadın sustuğunda adam daha da kayboldu
çünkü suskunluk bazen duvar olur
adam o duvara çarpa çarpa parçalandı
sevmek ağır bir yük oldu göğsünde
nefesi yarım kaldı
kalbi her atışta biraz daha yoruldu
adam çok sevmişti
öyle herkesin sevdiği gibi değil
kendinden vazgeçecek kadar
gecelerini ona bağışlayacak kadar
gülüşünü ezberleyecek kadar
ama sevmenin dili öğretilmemişti ona
anlatamadı
anlaşılmadı
bir insan anlaşılmadığında yalnız kalmaz
içinden sökülür
hayattan kopar
adamın dünyası sessizce karardı
sokaklar boşaldı
ışıklar sönükleşti
İnsanlar ne çabuk unutuyor…
Unutuyorlar çünkü bakıyorlar ama görmüyorlar, duyuyorlar ama hissetmiyorlar.
Bir kadının sessizliğinde kaç tane fırtına saklı olduğunu bilmiyorlar.
Bir annenin yorgunluğunda, kaç tane vazgeçiş, kaç tane dua olduğunu fark etmiyorlar.
Herkes konuşuyor ama kimse diz çökmeyi bilmiyor artık.
Oysa söylenmişti bir zamanlar; cennet, bir kadının ayaklarının altına serilmişti.
Bu bir mecaz değildi, bu bir uyarıydı aslında.
“İncitme” diyordu, “hor görme”, “küçük görme” diyordu.
Ama insanlar kibirle yürümeyi seçti, şefkatle eğilmeyi değil.
Kadın; sadece sevilen değil, taşıyandır.
Hayatı taşır, acıyı taşır, suskunluğu taşır.
Herkes sırtını döndüğünde bile ayakta kalmayı becerir.
Ve yine de en çok yargılanan, en çok kırılan, en az anlaşılan olur.
Bir kadın ağladığında dünya eksilmez sanıyorlar.
Oysa bir kadın kırıldığında, insanlık biraz daha yoksullaşır.
Bir annenin kalbi sustuğunda, dualar yetim kalır.
Cenneti arayanlar göğe bakıyor,
Halbuki cennet, saygıda gizli.
Bir kadının yorgun ellerine dokunabilmekte,
Onu sadece güçlü olduğu için değil, insan olduğu için sevebilmekte.
İnsanlar bunu hatırladığında,
Ne kadınlar yorulur bu kadar,
Ne dünya bu kadar sert olur.
Ama unutanlar çoğaldıkça,
yalnızlık bazen bir odada tek başına olmak değil
bazen herkesin içinde kendine yer bulamamaktır
sesin var ama duyulmuyordur
kalbin doludur ama soran yoktur
işte insan en çok burada üşür
ben çoğu zaman güçlü görünmeyi öğrendim
çünkü kırıldığımda tutacak bir el yoktu
anlatmayı denedim ama kelimelerim hep yarım kaldı
herkes kendi hikayesini anlatırken
ben sustum
suskunluğum alışkanlık oldu
anlaşılmak büyük bir lüksmüş
ben bunu çok geç fark ettim
çünkü ben kimseye ağır gelmeyeyim diye
kendi yükümü kendim taşıdım
yoruldum
ama bunu bile kimseye söylemedim
bazen keşke biri gözlerime baksa
ve sormasa bile anlasa diyorum
sadece anlasın
neden geceleri uykumun bölündüğünü
neden kalabalıkta bile içimin boş olduğunu
neden gülümserken bile bir şeylerin eksik kaldığını
ben vazgeçmedim
sadece çok yalnız devam ettim
her gün kendimi yeniden ikna ettim